Never celebrate again!

Door Gish op maandag 15 oktober 2012 15:56 - Reacties (6)
Categorie: Belevenissen, Views: 4.491

Sinds niet al te lange tijd mag ik mij gelukkig prijzen met een lieve vriendin (voor de grappenmakers onder ons, dit is géén verwijzing naar http://www.youtube.com/watch?v=CPZ787nYu8s). Leuk bijgevolg daarvan is dat ik gisteren naar Walibi ben geweest. Begrijp me niet verkeerd: achtbanen vind ik niks – kotsen na een avondje stappen is er niets bij -, en al die joelende meisjes van veertien jaar nadat ze in de zweefmolen zijn geweest, is ook niet echt mijn ‘ding’.

Trouwens, over dat ‘ding’, wil ik jullie toch even iets vertellen. Een week of twee geleden werd mij een boekje onder de neus gedrukt met de titel “Taal is zeg maar echt mijn ding” van Paulien Cornelisse. Schitterend boekje over taal waar iedereen met een beetje gevoel voor humor smakelijk om kan lachen. Ik wil graag een stukje uit dat boek citeren over ‘ding’.
Even visualiseren: jongensachtige man in T-shirt met mannendecolleté, met een broek die zogenaamd niet duur is, quasinonchalante gezichtsbeharing, misschien een petje, misschien een duim ring en misschien een mystiek kettinkje om de hals uit Samoa of een andere spirituele locatie. Plaatje compleet?
Welnu, dit type man heeft een eigen taal. In deze taal is één woord heel belangrijk en dat is het woord ‘ding’ – of dat freudiaans is weet ik niet. Om verwarring te voorkomen: ding betekend voor dit soort mannen allang niet meer ‘object’ of ‘meisje’, want dat is ouderwets.
Nee, het ‘ding’ is groter geworden. Het ding omvat eigenlijk het hele leven. ‘Het belangrijkste is dat ik echt mijn eigen ding doe, weet je,’ is een heel normale zin voor de jongensachtige man. Of: ‘Als snowboarden je ding is, dan is Oostenrijk echt je plek’. Als Chris ‘mannendecolleté’ Zeegers het niet allang gezegd heeft, dan gebeurt dat waarschijnlijk zeer binnenkort.
Het ding is niet alleen je passie of je favoriete bezigheid. Een ding kan ook vervelend zijn, want er hangt serieusheid omheen. ‘Ik wil haar ouders best een keer een hand geven, maar om daar helemaal te gaan eten? Dan wordt het echt zo’n, zeg maar, ding.’.
‘Ding’ kan trouwens ook gebruikt worden om een serieuze mening juist af te zwakken: ‘Nee, ik vind vreemdgaan niet oké, maar dat is mijn ding, hoor.’
Het ding is dus belangrijk, maar gelukkig is het dusdanig vaag dat je er niet echt iets mee zegt, waardoor we allemaal goede vrienden blijven met onze mystieke kettinkjes. Giel Beelen zei een keer bij De Wereld Draait Door, omdat hij toch íéts moest zeggen: ‘Ja, als Erik de Zwat vroeger op de radio kwam, dat was wel echt een ding, zeg maar.’
Een goed ding? Een slecht ding? Het zal wel sfeerverpestend zijn om hier duidelijkheid over te willen, maar dat is dan zeg maar weer mijn ding.
Nu ik bovenstaande teruglees, slaat dit citaat eigenlijk als een tang op een varken. Maar wat maakt het allemaal uit, want ik ben toch geen echte schrijver, dus zo’n foutje kan ik mij wel veroorloven – niet dat de rest wél klopt.

Enfin, Walibi. Niet echt mijn ding dus. Tot voor kort! Van Fright Nights had ik vaag wel eens wat gehoord, maar meer ook niet. Zeker omdat Walibi an sich mij tot onder het vriespunt interesseerde kon ik mij er niet toe zetten mij in de materie te verdiepen. Mijn vriendin heeft er echter drie jaar rondgelopen; verkleed, geschminkt, rochelend, schreeuwend en de rest. Dat zorgt er voor dat elk jaar Walibi nog één maal met een bezoekje word vereerd.

Vroeg in de middag, zo rond half 1, vouwden wij ons met z’n vieren in een Suzuki Baleno. Het moet mij van het hart dat ik mij verbaasd heb over de luxe van het oude blikje. Elektrische ramen voor én achter, airco, verwarmde buitenspiegels; werkelijk het hele pretpakket! Dat terzijde. Biddinghuizen was voor ons gelukkig vlakbij en na een goed half uur rijden waren we aangekomen. En wat schetst mijn verbazing? Zelfs om 1 uur s ’middags op een druilerige dag is het al druk. Er waren al bijna twee volledige parkeerplaatsen gevuld en het stroomde goed door met nieuwe bezoekers. Zeker omdat dit allemaal relatief ‘nieuw’ voor mij is – de laatste keer in een pretpark was de Efteling pak en beet 10 jaar geleden – verbaasde ik mij toch over de achterlijk lange rijen voor de kassa’s. Je zou toch zeggen dat in 2012 het gros van de mensen wel een kaartje via internet koopt, toch?! Anyway. Nadat we vlot door konden lopen naar binnen hebben wij snel onze R.I.P. passen opgehaald. Zo hoefden we ’s avonds niet in de lange rijen te staan, maar konden we die met een zelfvoldane grijns voorbijlopen. Die middag wat achtbanen van akelig dichtbij gezien, schommelschipje, wat versnaperingen hier en daar, maar dat boeit allemaal niet. Pas vanaf een uurtje of 6 werd het echt leuk.

De scarezone’s werden bemand, de haunted houses gevuld en de laatste voorbereidingen voor de shows waren in volle gang. In de mainstreet stonden grote zwarte kooien opgesteld waarin zich een vreemd volkje ophield. Enkele heksen, een bakker die zich tegoed had gedaan aan iets wat géén brood was en een raar ‘metal-achtig’ volkje wat grote zwarte zwaarden in het rond zwaaide en het geheel in toom hield. Op de achtergrond stevige metal of gothic muziek en het plaatje was compleet. Niet meteen eng of angstaanjagend, maar een vreemd sfeertje. Persoonlijk vond ik dat een van de beste zones in het park.

Het eerste spookhuis wat we in gingen werd ik voorop gestuurd. Ik ben namelijk al niet zo’n held en het was schijnbaar grappig mij elke vijf seconden een kleine hartaanval te bezorgen. Geloof mij, dat is gelukt. Het eerste spookhuis was dan ook meteen diegene met de meeste schrik momenten. Heel klassiek allemaal hoor; een spiegel die omhoog klapt, je aandacht afleiden met een acteur die je ‘de weg wijst’ en vervolgens vanaf de andere kant bijna besprongen worden, het spookhuis uit lopen en denken dat je er bent, maar nee hoor, d’r komt nog een creep achter de laatste vuilcontainer vandaan. Zelden ben ik zo geschrokken, maar ik zou het zo weer doen. De andere drie spookhuizen waren erg vermakelijk, maar een stuk minder eng. Zo was er The Villa, waar bekende scenes of personages uit horrorfilms ten tonele kwamen. Chucky liet zijn gezicht zien, maar ook SAW was van de partij. Daarnaast was er nog een huis met allerlei menselijke angsten: van spinnen tot de tandarts. Grappig, maar niet meer dan dat. Het laatste was meer een ‘mind-fuck’ ‘ding’. Gangen die kleiner leken te worden, plateaus die voor je gevoel ronddraaiden en uiteraard wat standaard ‘scare’ acties.

Dit brengt mij bij het laatste en mooiste gedeelte: Er is namelijk een scarezone met allerlei bekende sprookjesfiguren. Repelsteeltje, Pinokkio, een verdwaalde dwerg van Sneeuwwitje, de grote boze wolf verkleed als oma, etc. Altijd heb ik mij al kunnen vermaken met sprookjes. Als kind al, maar nog steeds vind ik het grappig om de verhalen te lezen. Vooral omdat ze vaak een stereotype van de echte wereld neerzetten. Ik zou graag wat foto’s plaatsen van het geheel, maar omwille van een tweetal redenen gaat dat niet. Ten eerste wil ik niet teveel prijsgeven van het prachtige geheel. Ten tweede heb ik mijn dSLR met flitser niet meegesleurd en heb het moeten doen met de camera van mijn telefoon. Dit mag dan wel een Sony Xperia S zijn, maar in het (schemer)donker heb je daar nog steeds niets aan.

Ik ben benieuwd of er meer van jullie naar Fright Nights zijn geweest of nog gaan. Wat vonden jullie er van? Ik als nieuweling vond het erg vermakelijk en zal volgend jaar zo nog een keer gaan. Alleen maar om de heerlijke sfeer die er in het park hangt. Rook, lichten, sinistere muziek, heerlijk.

Oranje invloeden

Door Gish op vrijdag 17 augustus 2012 00:30 - Reacties (23)
Categorie: Random rants, Views: 4.234

Right, oranje is mooi, het leven is zwaar en een blog is voor lozers, Coltrui, Wiethoofd, Bubbles, WeeJeWel, CodeCaster en YellowOnline. Pas ik prima tussen dus.

Afijn, ik had vanavond een reservering staat bij een pittoresk Italiaans tentje. Hoewel, pittoresk; de eigenaar is een gezonde Hollandse jongen, de serveersters zijn lang en blond en ze doen ook gewoon een patatje 'met'. Ze serveren dan wel pasta's, pizza's en ander Italiaans grut, maar op de vlag die de gevel siert na, is er vrij weinig overgebleven van Italië. Laat ik er voor het gemak een restaurant met Italiaanse invloeden van maken. Het klinkt nog steeds positief en is nog waarheidsgetrouw ook.

Gezien mijn mede eter het af liet weten, ben ik zo vriendelijk geweest om netjes de reservering te 'cancelen'. En nu we het toch over mijn 'mede eter' hebben, de reden waarom er afgezegd werd is mij een raadsel. Het geval wil namelijk, dat haar grootouders het gepresteerd hebben om - vul hier een getal in van twee cijfers, en minimaal boven de 50 - jaar geleden de boot in te zijn gegaan. Om dat heugelijke feit te vieren, moet er een zogenaamde boog geplaatst worden. Wat bezielt je dan?! Laat mij het je uitleggen.

Allereerst word er weekenden over en weer gemaild, met de vraag 'wat we toch eens met z'n allen voor toffe verassing voor opa en oma moeten maken'. Een stevige mailbom en hevige scheldkanonnades later van geïrriteerde familieleden later over overvolle postvakken in, kom je samen tot de conclusie dat zo'n boog toch wel een leuk idee is. Een overijverige neef gaat de coniferen snoeien en bewaard het knipsel. Een oom heeft nog wel een boogje liggen van een eerder jubileum en een vage nicht ritselt op de valreep nog een stuk of 20 verlepte roze rozen - vermoedelijk bedoelt als rood, maar ze waren extra goedkoop wegens een kleine genetische afwijking. De avond voor het lustrum pakt tante Co nog snel een oud laken en twee oude markeerstiften om nog een leuk spandoekje te maken. Verder dan: "Gefeliciteerd met jullie jubileum!" en "Toeter voor een gratis taartje!" komt ze niet, maar het gaat om het idee. Toch?

Hoe is het mogelijk om iemand meer voor schut te zetten met zo'n lullig boogje. Het zijn je grootouders. Hoe je het ook wend of keert, zijn ze deels verantwoordelijk voor jou geklooi op deze aardkloot, en daar mag je ze wel eens fatsoenlijk voor bedanken. En dat doe je niet met het snoeisel van de coniferen van de buren, rozen die voor rood moeten doorgaan en 95 toeterende auto's door hun straat.

Ik dwaal af, bellen dus.

Dame: Goedemiddag, Restaurant met Italiaanse invloeden.
Gish: Goedemiddag, met Martijn. Ik wil graag mijn reservering van vanavond annuleren. Kan dat?
Dame: Wat jammer om te horen meneer, maar dat kan ik voor u in orde maken.
Gish: Zeg alsjeblieft geen u tegen mij, dan voel ik mij zo oud, en de avond is nog jong. Sterker nog, deze is nog niet eens begonnen.
Dame: Aha, oké, prima.
Stilte.
Stilte.
Stilte.
Was u van plan nog een andere keer terug te komen?
Gish: Je mag wel je zeggen hoor. Maar, misschien wel, dat kan ik je nog niet meteen vertellen.
Stilte.
Stilte.
...
Dame: Oké. Maar ik kan dus nog geen nieuwe datum voor u noteren?
Gish: Nee, nog niet. Maar als ik een nieuwe weet, dan hoor je dat uiteraard van me.
Dame: Jammer meneer. Ik hoop u graag binnenkort alsnog in ons restaurant met Italiaanse invloeden te zien!
Gish: Wie weet. Prettige avond gewenst.
Dame: Dank u meneer, ik wens u hetzelfde!

Ik wil absoluut niet vervelend worden, maar uit dit gesprek zijn drie dingen op te maken: De zeer vriendelijke Hollandse dame kan prima horen, ze heeft gevoel voor drama en heeft vermoedelijk als propper gewerkt op Ibiza.

Wat is er mis met een simpel "Ah, dat is jammer, ik zal je reservering ongedaan maken. Mocht je alsnog een keer langs willen komen, dan ben je natuurlijk van harte welkom!"?